Het nieuwe jaar is inmiddels een week verder, en hoe verder we komen, hoe meer we zullen inzien dat het maar een bedrieglijke schone lei is die ons allemaal doet geloven dat we ineens schrijvers van ons eigen lot zijn. Het geeft ons even die rode, grote delete-knop op 31 december 00:00, waar wanneer je erop drukt, alle spelfouten, kromme zinnen en gemiste deadlines uit ons leven worden gewist. Maar de dagen volgen en je ziet langzaam in dat het nieuwe jaar niet meer is dan een wit tafelkleed over een rommelige eettafel — de kruimels van gisteren gaan niet zomaar weg. Het glas wijn, wat nu even is ingewisseld voor een glas water, staat nog steeds wankel.
We tellen nog even af met een oliebol in de ene hand en dat glas wijn al aan je lippen, terwijl het universum wacht op het "actie"-sein. Wanneer dat seintje is afgegaan (00:00), denken we de fictieve vriend genaamd tijd te kunnen temmen, en uitspraken als "dit is mijn tijd" of "dit wordt mijn jaar" floepen de mondjes uit. Een fijne gedachte, maar waarom nu?
Het zijn de goede voornemens waar iedereen als gekken tijdens Black Friday naar grijpt: gezonder eten, meer sporten, minder Netflix. Maar goede voornemens zijn net als het huidige FC Utrecht. Ze beginnen vol goede moed en boeken resultaat, maar halverwege het seizoen zakt het weg en spelen ze toch geen Europees voetbal. Je hoort Ron Jans (trainer FC Utrecht) al zeggen: "We hadden het moeten volhouden." En daar slaat Ron Jans dan de spijker op zijn kop, want volhouden lukt de meesten niet. Simpelweg omdat drastische veranderingen van dag op dag niet werken op de lange termijn en men terugvalt in oude patronen.
En geloof me, ik snap het ook wel, je moet ergens beginnen en dan is een nieuw jaar een goede stok achter de deur. Ik ben ook geen heilig boontje op het gebied van gelijk starten en alles maar volhouden. Maar toch, hoezo is daar dat aftellen voor nodig? Hoezo begon je niet gelijk wanneer dat idee, "in het nieuwe jaar ga ik sporten", oppopte? Hoezo zette je niet gelijk de tv uit wanneer je je bedacht dat je minder Netflix moet gaan kijken van jezelf? Vragen die ik mijzelf ook kan stellen.
Eén jaar kent geen vaste begindatum of einddatum. Ja oké, wij hebben dat misschien wel zo vastgesteld, maar het Perzische nieuwjaar wordt bijvoorbeeld gevierd op 20 maart, wanneer de lente begint. Dus blijkbaar kan dit anders. Je kan het bij wijze van ook elk jaar op 31 mei vieren en dan is 1 juni je nieuwe jaar. Zo kan elke nieuwe dag als nieuw jaar worden gezien, als nieuwe stap en dus als nieuwe kans om je te zetten tot de doelen die je wilt bereiken. Elk moment kan een nieuw begin zijn.
Ik bedoel er verder niks verkeerds mee, misschien is oud&nieuw gewoon niet mijn ding en ik waardeer de inzet die iedereen toont in het nieuwe jaar. Maar misschien moeten we leren kijken naar het nieuwe jaar zoals een tuinier naar zijn tuin kijkt. Het staat niet allemaal ineens in bloei, maar het besef is er dat zelfs de mooiste bloemen hun tijd nemen om op te komen. Met de juiste verzorging, voldoende rust, het juiste werk, maar ook koude winters en stukjes onkruid, komt uiteindelijk alles wel op zijn plaats. Dus misschien ligt de kracht niet in goede voornemens, maar in het accepteren van de rommel op de eettafel. In het zien van de kruimels en het besluit dat ze niet het diner verpesten. Een nieuw jaar vraagt niet om een nieuw leven, maar om een nieuwe blik. Een die niet gericht is op perfectie, maar op progressie, op het koesteren van de kleine stapjes die soms groter blijken dan je dacht.
"We willen op 1 januari altijd een samba inzetten, maar we vergeten dat het leven vaak een trage wals is."
"De klok slaat middernacht, maar niets verandert behalve de datum. De echte verandering begint bij jezelf, niet bij de kalender."
"De mooiste bloemen bloeien niet omdat ze haast hebben, maar omdat ze de tijd nemen om wortel te schieten."