Op een aardbol waar elke tik op de klok miljoenen indrukken op ons torpedeert, is het niet de werkelijkheid die ons onder ogen komt, maar een interpretatie ervan. Niet een vastgelegd testament, maar een herschreven versie, ingekleurd door onszelf. Onze zintuigen registreren, maar onze hersenen vertellen het verhaal. Zoals Vincent van Gogh niet enkel schildert wat hij ziet, maar ook vertaalt wat hij voelt, zo maakt ons brein van alle stimuli een film van waarde.
Alle zintuiglijke informatie wordt vliegensvlug langs snelwegen van neuronen, gefilterd door herinneringen, ervaringen, verwachtingen en emoties, doorgestuurd. De regisseur, onze hersenen, kent geen rust. Ze blijven plakken, knippen, monteren en voorstellen. Met als resultaat dat we denken dat de voorstelling die we zien, is wat het is.
"Alles wat we horen is een mening, geen feit. Alles wat we zien is een perspectief, geen waarheid." — Marcus Aurelius
Zowel een verontrustend als bevrijdend besef. Wanneer waarheid enkel een kwestie van perspectief is, is perceptie die bril die wij dragen. Een adaptief prisma, een caleidoscoop, bij elke kleine beweging herschikt de werkelijkheid zich in nieuwe patronen van kleuren en geluid. Wat gister ondraaglijk leek, blijkt vandaag enkel een schaduw van je gemoedstoestand.
Het leven is geen rekensom van feiten, maar de projectie van interpretaties. Voor de één is geluk een fles Moët, een Rolex, drie punten sos op een festival. Voor de ander een ochtendwandeling bij een opkomende zon. Geen van beide waar, of juist allebei.
Zelfs in de ernst van pijn zit geen absolute houdbaarheid. "Reject your sense of injury, and the injury itself disappears" — Aurelius. Pijn zit in de betekenis die wij geven aan een gebeurtenis, niet de gebeurtenis zelf. Perceptie is de spiegel van onszelf.
Perceptie is verraderlijk, maar ook hoopvol. Wanneer het tot je doordringt dat je persoonlijke lens kleuren kan toevoegen, kan je bewust een andere bril opzetten. In plaats van de zonnebril van pessimisme, kies je het glas van blijmoedigheid. In de plaats van het vergrootglas van angst, het subtiele filter van avontuur.
En dat is niet gemakkelijk. De gevangene in het doolhof van waarnemingen, ziet elke heg als definitief. Maar ergens in dat doolhof vind je de draad van Ariadne, een kans op herschepping van de blik, hernieuwde frisheid van de geest. En in die kans ligt de dans van het leven. Niet de wereld naar je hand zetten, maar leren varen op wat je ziet, ook wanneer de zeeën stormen.
De werkelijkheid is een illusie, zij het een heel volhardende. Kies welke illusie je draagt, en met een sprankje geluk, lacht de wereld terug door jouw lens.