Beeld je eens even in: je zit in een levensgroot potje Tetris. Dag in dag uit, draait het hele leven om het plaatsen van die blokjes. Je schikt in de perfecte vorm, probeert te passen waar het systeem je zegt te passen. En op het moment dat je dat eindelijk doet, wanneer dat ene blokje precies in dat gaatje valt, wanneer alles perfect aansluit op elkaar, verdwijnt het. De rij lost op als een bruistablet in het water. En met die rij, verdwijnt ook een stukje van jezelf. Het lijkt allemaal zo bevredigend, zo heerlijk, dat gevoel van "Ja, ik pas!", maar tegelijkertijd is dat precies wanneer je vervaagt naar de achtergrond en zelfs onzichtbaar wordt.
Perfectie is de prachtige illusie die we proberen na te jagen. Je vouwt een papieren vliegtuigje om mee door een orkaan te vliegen. Het ziet er mooi uit, maar je bent het gelijk kwijt. Zodra je het bereikt, is er niets meer. Geen randjes, geen gebroken hoekjes, geen kleur buiten de lijntjes, geen regels buiten het boekje om. Het verdwijnt, als sneeuw voor de zon, als stront na het doortrekken. Wat blijft er dan nog over? Wat is er dan nog authentiek, rauw en echt?
De strekking is dat juist die onvolkomenheden je mens maken. Want waarom streven naar dat passende blokje als dat wat écht schijnt, dat wat je onderscheidt, verdwijnt wanneer je erin slaagt? Gooi witte verf in de sneeuw, je ziet er geen reet van. Het is als die gladde, statige nieuwbouwhuizen: perfect, allemaal hetzelfde, zonder karakter en zonder verhaal. Geef me maar dat oude, pittoreske huis met krassen, vlekken en scheuren, met tekenen van leven.
Laten we reëel blijven: waar we ook gaan en staan, welke perfectie ook wordt nagejaagd, er is altijd die 500 kilo zak stront die op je wacht. That's life. Het leven is niet het vermijden van problemen, het leven is leren dansen met de stront die je tegenkomt. Een leven zonder problemen is als een ronde kamer met een hoek, het bestaat niet. Het mooie is: ren niet weg van die stront. Het punt is om de stront te vinden waar je vrede mee hebt, waar je stiekem zelfs een beetje van kunt houden. Welke shit is het waard om voor te vechten? Om voor te ploeteren? Want als je ergens van houdt, dan wordt die stront ineens iets wat je wilt dragen, niet iets wat je wilt doorspoelen. Het is immers geen obstakel, maar een weg.
Kijk naar een astronaut, daar zwevend in de immense leegte van het heelal, starend naar die kleine, blauwe bol die wij "thuis" noemen. Vanaf daar, waar alle grenzen en zorgen even lijken te verdwijnen, wordt alles relatief. Al het gedoe, al die onzekerheden, al die rotzooi waarmee we druk zijn op aarde, dat is maar een stipje op een klein balletje in een onmetelijk groot universum. Vanaf de ruimte gezien, lijken onze problemen niet meer dan een korrel zand in de grootste woestijn.
Dus ja, je voelt je soms shit. Dat gebeurt nou eenmaal. De zwaartekracht trekt je naar beneden, het leven zit even tegen, en af en toe vraag je je af waarom je het allemaal doet. Maar weet je wat? Wie geeft er een fuck? Inderdaad: niemand, behalve jij. En dat is precies de vrijheid die je hebt. Het moment dat je beseft dat het oké is om stront te voelen en dat je er geen fuck om hoeft te geven, is het moment dat je grip krijgt op de dingen die er wél toe doen.
Want lieve mensen, uiteindelijk is perfectie de vijand van schoonheid. Een authentiek leven gaat niet over het passen in een plaatje, over het vermijden van problemen, of over het altijd goed voelen. Het gaat over de littekens, de rimpels, de imperfecties die je maken tot wie je bent. De astronaut weet dat. Die heeft ons "thuis" gezien vanaf de sterren. Die weet dat al onze kleine zorgen, onze angsten, onze pogingen tot perfecties slechts stof in de wind zijn. Pas wanneer je stopt met het geven van een fuck, begin je echt te leven.
"Perfectie is het masker waarin authenticiteit verdwijnt."
"Problemen zijn geen obstakels, ze zijn de weg."